فناوری‌های فازینگ (Fuzzing) در سال‌های اخیر با سرعت زیادی تکامل یافته‌اند و توانسته‌اند با عمق و سرعتی روزافزون، باگ‌های (Bug) برنامه‌ها را آشکار کنند. با این حال، برنامه‌هایی که با قالب‌های (Format) پیچیده کار می‌کنند، چالش‌برانگیزتر هستند؛ زیرا ورودی‌ها باید دارای ویژگی‌های خاصِ وابسته به قالب‌ باشند تا بتوانند از مرحله‌ی اولیه‌ی تجزیه (parsing) عبور کرده و به رفتارهای عمیق‌تر برنامه دست یابند. برخلاف رویکردهای پیشین که بر پایه‌ی مشخصات